Inna nazwa: pająk dębowy.

Jest to pająk z rodziny krzyżakowatych.

Kołosze wielobarwne zamieszkują niemal całą Europe Północną, jak również zimniejsze klimaty.

Zamieszkuje zarówno tereny od Czech włącznie, aż po Syberię, a także Mongolię oraz północną Japonię.

Ze względu na podobieństwo kołosz wielobarwny może być mylony z krzyżakami. pająki te osiągają maksymalna długość 15milimetrów, różnice pomiędzy osobnikami męskimi i żeńskimi są niewielkie, jednak osobniki męskie są zwykle mniejsze i osiągają długość do 10 mm.

Ubarwienie tego gatunku wyróżnia się odwłokiem w kolorze brązowawym lub lekko żółtawym, z charakterystycznym białym wzorem na grzbiecie przypominającym liść dębu.

Jest to gatunek europejskiego pająka z rodzaju Malthonica, mającego czerwonawo-rdzawy wzór naodwłoku.

Podobny jest do T. parietina.

Dawniej klasyfikowany jako Tegenaria ferruginea.

Samice dorastają do około 14 mm, samce zaś do 11 mm.

Pająk ten żyje blisko ziemi, w lasach lub w okolicach ludzkich siedzib.

Dorosłe osobniki ukazują się zazwyczaj od maja do października.

Epitet gatunkowy ferruginea pochodzi od łacińskiego słowa ferrugo, oznaczającego „rdzę”.

Jest to gatunek niewielkiego pająka z rodziny omatnikowatych (Theridiidae).

Zawijak żółtawy występuje w Europie, a także w Ameryce Północnej, gdzie został sztucznie introdukowany.

Pająk ten osiąga długość do 6 mm (bez odnóży), posiada przezroczyste odnóża i kulisty odwłok, który może przybierać różne kolory i wzory od białego lub kremowego jak również zielonego.

Odwłok może być oznaczony rządem ciemnych plam, szerokim czerwonym paskiem lub dwoma czerwonymi pasami w kształcie litery V.

Pomimo niewielkich rozmiarów, zalicza się je do wyrafinowanych drapieżników, które nie rzadko polują na owady wiele razy większe od siebie.

Jest to gatunek średniej wielkości pająka z rodziny pogońcowatych (Lycosidae).

Krzeczek naziemnik jest gatunkiem holarktycznym. Występuje w północnej Europie i Ameryce Północnej od Alaski do Nowej Fundlandii i na południe do północnych granic Kalifornii i Arizony oraz południowo-środkowego Teksasu i Alabamy.

Jest pospolity na większości obszaru występowania.

Na Wyspach Brytyjskich często współwystępuje z krzeczkiem polnym. Jest najpospolitszym przedstawicielem rodzaju Trochosa w Europie Środkowej.

Licznie występuje w lasach liściastych, na ich obrzeżach oraz zarośniętych murawach.

Preferuje środowiska średnio wilgotne i zacienione.

Krzeczek prowadzi nocny tryb życia, dnie spędza przeważnie w krótkiej rurce, często znajdującej się pod kamieniami, w której samice pilnują kokonów.

Za wybór określonego siedliska odpowiadają temperatura, cechy podłoża, wilgotność oraz ilość światła.

Pająk ten należy do większych pogońcowatych, może osiągać ponad 12 mm długości.

Jest bardzo podobny do innych pająków z rodzaju Trochosa, takich jak krzeczek polny (Trochosa ruricola).

Samice krzeczka naziemnika odróżniają się od samic krzeczka polnego m.in. brakiem pazura na stopie nogogłaszczka.

Jest to gatunek dużego pająka z rodziny pogońcowatych (Lycosidae).

Tarantula ukraińska jest gatunkiem szeroko rozprzestrzenionym od Chin do środkowej Europy. Najbardziej na zachód wysunięty punkt jego zasięgu występowania znajduje się we wschodniej Austrii. Po wycofaniu się lodowców zaczął rozprzestrzeniać się na tereny Europy Środkowej – w połowie XVIII wieku dotarł do Węgier, a w połowie XX wieku do Moraw. W latach 60. XX wieku proces ten ustał, a zasięg występowania tarantuli ukraińskiej nieco się zmniejszył.

Tarantula ukraińska jest jednym z największych przedstawicieli pogońcowatych – dorosłe samice mierzą 28–40 mm długości (bez odnóży) i ważą od 2,6 do 7 g. Jest największym pająkiem występującym w Europie Środkowej. Aparat jadowy składa się z pary gruczołów jadowych i masywnych szczękoczułków zbudowanych z grubej podstawy i ruchomych pazurów jadowych.

Pająk ten żyje w norach o średnicy 2–4 cm i długości 30–60 cm, wyłożonych nicią pajęczą. Wejście do nory często również pokryte jest oprzędem. W dzień pająk przebywa na dnie nory, zaś nocą czyha na ofiarę przy wejściu. Po upolowaniu zdobyczy zaciąga ją w głąb tunelu. Tarantule ukraińskie są agresywnymi pająkami – notowano przypadki ukąszeń ludzi i innych zwierząt. Ukąszenia wywołują widoczne efekty, takie jak zaczerwienienie i ból w okolicach miejsca ukąszenia. Ze względu na duże rozmiary pazurów jadowych tarantul ukraińskich ich ugryzienie jest bolesne, a ślady po nim – widoczne.