Ropuchy należą do najliczniejszej w gatunki i najbardziej rozprzestrzenionej grupy płazów – do płazów bezogonowych. Żyją one w wielu różnych typach środowisk, od mokradeł i bagien, po górskie potoki i pustynie.

Z biologicznego punktu widzenia żaby i ropuchy są bardzo do siebie zbliżone. Jednakże pomiędzy tymi plażami istnieją pewne istotne różnice. W przeciwieństwie do żab, które zazwyczaj mają skórę gładką i wilgotną, ropuchy są suche i mają chropawą skórę.

Ciało ropuch jest nieco zaokrąglone i pękate, a ponieważ plaży te nie skaczą, tak jak żaby, mają raczej krótkie kończyny tylne. Większość gatunków ropuch ma bardzo małe błony pławne pomiędzy palcami kończyn tylnych, gdyż zwierzęta te stosunkowo mało czasu spędzają w wodzie. Ropuchy mają zaokrąglony pysk i wielkie, kuliste oczy. idealne dla prowadzenia nocnego trybu życia.

Poruszanie się

Z powodu posiadania krótkich kończyn i zaokrąglonego tułowia ropuchy nie są tak zwinne, jak żaby. Nie wykonują dalekich skoków, mogą tylko podskakiwać i poruszają się głównie pełzając. Niektóre gatunki, na przykład ropucha paskówka, właściwie chodzą.

Inne gatunki prowadzą wyłącznie wodny tryb życia. Mają one duże kończyny tylne z błonami pławnymi i małe oczy, a poruszają się w mętnej wodzie, orientując się za pomocą wrażliwych na dotyk palców kończyn przednich. Chociaż są gatunkami wodnymi, to posiadają płuca i w związku z tym od czasu do czasu muszą wyłaniać się na powierzchnię, aby oddychać.

Rozmnażanie się

W okresie rozrodczym samce ropuch gromadzą się w pobliżu stawów i rechotają w celu zwabienia samic. Samiec ropuchy ma wielki worek głosowy na podbródku, który działa jak rezonator, wzmacniając w ten sposób siłę głosu. Niektóre samce można usłyszeć z odległości kilku kilometrów. U ropuchy szarej największym powodzeniem wśród samic cieszą się samce wydające najniższe dźwięki, które wskazują na wielkość i siłę samców, potencjalnie najbardziej atrakcyjnych jako partnerów rozrodczych. Jednakże mniejsze samce często siedzą i czekają z dala od wody na zbliżające się do dużych osobników samice i chwytają je, kiedy te wędrują w stronę stawu.

Wiele samic dociera do wody. niosąc już na swoich plecach samce. Jednakże jeszcze w wodzie kilka samców może na raz próbować odbyć kopulację z jedną samicą, co czasami może doprowadzić do tego, że ich partnerka utonie, przygnieciona ciężarem ich ciał.

Ropuchy zazwyczaj składają jaja ułożone w postaci długich sznurów, które mają czasami długość dwóch, trzech metrów i liczą kilka tysięcy jaj. Samica wielkiej ropuchy aga z Ameryki Południowej może jednorazowo złożyć nawet do 30000 jaj. Przedstawiciele rodzaju Scaphiopus żyjące w Arizonie spędzają większość czasu zagrzebani w piaszczystej glebie. Po deszczu pojawiają się w wielkiej liczbie na powierzchni ziemi i składają jaja w kałużach. W płytkich kałużach woda nagrzewa się bardzo szybko i ma wysoką temperaturę, co przyspiesza rozwój larw i przeobrażenie następuje po dwóch, trzech tygodniach. Niektóre młode wykształcają duże otwory gębowe i stają się kanibalami. zjadającymi własne rodzeństwo.

Kiedy małe kijanki ropuchy szarej utracą ogon i mają już cztery kończyny, stają się miniaturkami osobników dorosłych. Przebywają one w pobliżu wody, aby ich ciało nie wyschło, ale wraz z nadejściem deszczy gromadnie opuszczają staw.

Opieka rodzicielska

Większość gatunków ropuch nie opiekuje się swoim potomstwem i samice po złożeniu jaj w wodzie odchodzą, a młode są pozostawione swojemu losowi. Niektóre gatunki jednakże wykazują pewien stopień opieki rodzicielskiej i troszczą się o swoje jaja i kijanki. Na przykład u grzbietorodów z rodziny Pipidae samice noszą na grzbiecie jaja. które są umieszczone w oddzielnych kieszeniach i tam następuje ich całkowity rozwój. Z nich w pełni uformowane, małe ropuszki po zakończeniu okresu opieki wyruszają w świat i rozpoczynają samodzielne życie.

Samce pętówek z rodziny ropuszkowatych (Discoglossidae) noszą przyczepione do ud i grzbietu sznury jaj aż do czasu, kiedy mają wylęgnąć się z nich larwy. Samiec zapewnia jajom wilgotne warunki w nocy i na czas wylęgu wchodzi do wody.

Grzbietorody i pętówki składają o wiele mniej jaj niż wiele innych gatunków ropuch. Jednakże ponieważ rodzice opiekują się swoim potomstwem, mało osobników ginie i proporcjonalnie więcej ich dożywa do okresu dojrzałości. U jednego gatunku, u małej ropuchy żyworodnej, zapłodnione jaja pozostają w ciele samicy i tam się rozwijają. Samica ?rodzi” malutkie ropuszki, z których każda jest wielkości główki zapałki.

Pokarm

Ropuchy zjadają prawie wszystko, pod warunkiem, że obiekt ich ataku będzie się porusza! i nie będzie zbyt wielki, aby go połknąć (choć zdarza się, że atakowane są zwierzęta zbyt duże do przełknięcia). Małe osobniki żywią się drobnymi owadami, takimi jak mszyce, pasikoniki, muchy, a także innymi bezkręgowcami. Im większa ropucha, tym większe są jej ofiary. Ropucha aga, która dochodzi do 25 cm długości poluje na myszy, szczury, węże, jaszczurki – w zasadzie na prawie każde zwierzę, które porusza się w jej pobliżu i ma odpowiednie rozmiary ciała. Ropucha chwyta zdobycz końcem swego lepkiego języka, a później potyka w całości, mrugając przy tym oczami.

Obrona

W suchej skórze ropuchy z licznymi brodawkami rozrzucone są setki drobnych gruczołów, które wydzielają substancje jadowe, gdy ropucha zostanie zaatakowana. Skupiska tych gruczołów występują głównie za głową oraz na kończynach tylnych, a ich wydzieliny bardzo skutecznie odstraszają drapieżniki, takie jak psy i koty. Nieprzyjemny jad zmusza drapieżnika do wyplucia ropuchy, w zetknięciu się ze śliną pieni się i wywołuje wymioty. W przypadku ropuchy aga, jad jest tak silny, że może zabić nieostrożnego drapieżnika.

Niektóre drapieżniki nauczyły się odpowiedniego obchodzenia się z upolowanymi mniejszy-1 mi ropuchami. Jeże, na przykład, przewracają” schwytane ropuchy szare na grzbiet i zaczynają jeść je od strony brzusznej, gdzie nie ma gruczołów jadowych. Po ofierze zostaje tylko nie zjedzona skóra. Przedstawiciele jeden gatunku. Bufo empu-sus z Kuby, za pomocą swej dużej, kościstej głowy blokują otwory wejściowe swoich norek i w ten sposób zabezpieczają się przed atakiem takich drapieżników, jak na przykład węże.

Ropuchy i człowiek

Ropuchy nie są pokarmem ludzi – wydzielina ich gruczołów skórnych sprawia, że płazy te są niesmaczne. Istnieje opowieść o starożytnych Brytach, którym okupujący 2000 lat temu Brytanię Rzymianie kazali nałapać żab. Brytowie do schwytanych przez siebie żab ?przypadkowo” wrzucili jedną lub dwie ropuchy, co stało się przyczyną nagłego pochorowania się Rzymian.

Ropuchy aga zostały celowo sprowadzone do Australii w latach pięćdziesiątych naszego stulecia, aby ograniczyć liczebność chrząszczy, które były poważnymi szkodnikami upraw trzciny cukrowej. Zamiast zjadać te owady, agi zaczęły polować na rodzime gatunki żab, małych ssaków, węży i owadów i rozprzestrzeniły się bardzo szybko na dużej powierzchni wschodniej części Australii. Ich jady skórne stały się przyczyną śmierci niejednego australijskiego drapieżnika.

Za najrzadszy na świecie gatunek ropuchy była uważana niegdyś Bufo periglenes z Kostaryki. Występowała ona w górskich lasach, jednakże od kilku lat nie napotkano tam żadnego osobnika i prawdopodobnie gatunek ten już wyginął. Nikt nie wie, co się stało i jaka jest tego przyczyna. Naukowcy sądzą, że zanik tej ropuchy może mieć związek z kurczeniem się warstwy ozonowej i wzrostem zanieczyszczenia środowiska.