Więcej niż jedna czwarta wszystkich gatunków ssaków na świecie to gryzonie myszopodobne. Wśród nich większość stanowią myszy i szczury. Jednym z powodów sukcesu ewolucyjnego tych ssaków jest bliski związek ze środowiskiem, stworzonym przez człowieka, które jest dla nich bogatym Źródłem różnorodnego pokarmu.

Myszy i szczury zaczęły towarzyszyć człowiekowi od momentu, kiedy zaczął on prowadzić osiadły tryb życia i uprawiać rolę. Jedzą one prawie wszystko, co może jeść człowiek. Łatwy dostęp do tego rodzaju pokarmu jest główną korzyścią, jaką odnoszą te ssaki, żyjąc blisko ludzi. Niestety obecność myszy i szczurów drogo kosztuje człowieka, gdyż gryzonie, aby dostać się do pokarmu, potrafią przegryźć się przez ściany, drewno, a nawet wędrować w rurach kanalizacyjnych na wyższe kondygnacje budynków. Ponadto, jakby tego było jeszcze mało. szczury i ich pasożyty roznoszą wiele chorób, na które mogą zapadać ludzie -na przykład dżumę i tyfus.

Myszy i szczury należą do grupy gryzoni, w skład której oprócz nich wchodzą także norniki, chomiki, myszoskoczki, lemingi, popielicowate i skoczki. Gatunki wchodzące w skład tej grupy można z grubsza podzielić na osiem mniejszych podgrup.

Myszy i szczury Nowego Świata

W Nowym Świecie (na kontynentach amerykańskich) żyje trzysta sześćdziesiąt sześć gatunków gryzoni myszopodobnych. Występują one od północnych obszarów Kanady po Ziemię Ognistą. Ssaki te zasiedlają każdy typ środowiska, od tropikalnych lasów i bagien po trawiaste, bezdrzewne równiny oraz tereny górskie. Morfologicznie przypominają swoich krewniaków ze Starego Świata, ale wykazują nieco odmienne cechy budowy czaszki i układu zębów, stąd są klasyfikowane jako Hesperomyinae.

Przy tak wielkiej liczbie gatunków trudno jest o jakieś uogólnienia, tym bardziej, że każdy gatunek jest przystosowany do niszy ekologicznej, w której bytuje. Jednakże wykazują one kilka wspólnych cech, na przykład wszystkie są stosunkowo małych rozmiarów (największy gatunek ma tylko około trzydziestu centymetrów długości), prowadzą nocny tryb życia, są wszystkożerne, bardzo płodne, nie zapadają w sen zimowy i zamieszkują nory.

Najliczniej reprezentowanym przedstawicielem w tej grupie jest rodzaj Peromyscus – myszak, obejmujący około pięćdziesięciu gatunków gryzoni, które są amerykańskimi odpowiednikami myszy z Europy. Myszaki występują w całej Ameryce Północnej i Centralnej. Są przystosowane do życia w różnych typach środowisk – są gatunki pustynne, które tolerują skrajnie wysokie temperatury i potrzebują do życia mało wody, istnieją też gatunki dobrze wspinające się po skałach i żyjące na bagnach gatunki potrafiące dobrze pływać. Przynajmniej u jednego gatunku zaobserwowano zachowania terytorialne, polegające na obronie gniazda przed intruzami, a u jeszcze innego gatunku bardzo rzadko spotykany udział samca w sprawowanej przez samicę opiece nad potomstwem.

Blisko spokrewnione z myszakami są żniwiarki – rodzaj Reithrodontomys i myszy owadożerne – rodzaj Onychomys.

Żniwiarki żyją w półpustynnych środowiskach, podczas gdy myszy owadożerne preferują tereny porośnięte trawami. Drobniutkie żniwiarki budują gniazda ze splecionej trawy, kształtu i wielkości jabłka, które są umieszczone wśród roślinności nad ziemią. Żniwiarki żywią się głównie ziarnem, które często jest zmagazynowane w formie zapasów ukrytych w gnieździe lub pod ziemią. Myszy owadożerne są drapieżnikami. Ich ulubionym pokarmem są pasikoniki. Zjadają też inne owady, a także małe ssaki.

Wśród amerykańskich gatunków myszy znajdują się również najmniejsze gryzonie Nowego Świata – mysz karłowata i mysz brązowa. Są to zwierzęta żywiące się nasionami, budują one gniazda z traw. Innymi mysimi gryzoniami są też: wszystkożerna mysz polna, leśne myszy z rodzaju Apoemys, rybożerne myszy z rodzaju Rheomys i prowadzące dzienny tryb życia myszy z rodzaju Phyllotis.

Najlepiej znanymi gryzoniami o wielkości i wyglądzie szczura są szczury ryżowe, szczury bawełnowe i szczury drzewne – nowiki. Szczury ryżowe zasiedlają tereny podmokłe albo też środowiska leśne. Są z wyglądu bardzo podobne do szczura bawełnowego Sigmodon hispidus, mają tylko dłuższe ogony (przystosowanie, które ułatwia im utrzymanie równowagi podczas wspinania się na drzewa).

Szczury bawełnowe preferują środowiska trawiaste. Chociaż zjadają owady, mogą wyrządzać człowiekowi szkody, gdyż ich pokarmem są również rośliny. Nowiki, spotykane na prawie całym obszarze Ameryki Północnej i Centralnej, są prawdopodobnie najlepiej znane ze względu na ich upodobanie do zbierania błyszczących obiektów, które znoszą do swoich gniazd. Napotkawszy błyszczący przedmiot porzucają coś. co niosą w pysku, np. gałązkę, i zamieniają to na błyskotkę. Z uwagi na takie zachowanie są nazywane ?szczurami-handlarzami”.

Innymi gatunkami szczurów są szczury wodne z Ameryki Południowej, które występują w pobliżu rzek i szczury rybożerne, które należą do najbardziej wyspecjalizowanych gatunków w grupie. Są one przystosowane do nadwodnego trybu życia, żywią się rybami i skorupiakami, a także owadami wodnymi. Mają duże łapy i są przeważnie spotykane w pobliżu małych, szybko płynących strumieni górskich lub rzek płynących przez tropikalne lasy.

Myszy i szczury Starego Świata

W tym rejonie kuli ziemskiej jest to ta grupa ssaków, która obejmuje najwięcej gatunków. Wiele zwierząt tej grupy należy do najlepiej poznanych ssaków świata. Również do niej należy najmniejszy przedstawiciel wszystkich gryzoni – afrykańska mysz karłowata, której masa ciała nie przekracza czterech gramów, a jej młodych w chwili narodzin – jednego grama. Gryzonie myszopodobne Starego Świata tworzą grupę Murinae. Zasiedlają one całą Eurazję. Afrykę, występują też w Australii. Brak ich na Madagaskarze i w Nowej Zelandii. Większość gatunków jest wszystkożerna. chociaż pierwotnie gryzonie te były roślinożerne.

Najlepiej znanymi gatunkami są mysz domowa, szczur śniady i szczur wędrowny. Chociaż na wielu obszarach nie są gatunkami rodzimymi, to są rozpowszechnione na całym świecie, włącznie z obiema Amerykami, gdzie dotarły wraz z człowiekiem.

Szczur śniady i szczur wędrowny różnią się przede wszystkim wielkością, a nie ubarwieniem sierści czy pokrojem ciała. Szczur wędrowny jest większy od szczura śniadego i jest mniej smukły. Gatunki te raczej unikają się nawzajem, szczury wędrowne, jako bardziej agresywne i większe, wypierają szczury śniade z zajmowanych przez nie rejonów.

Oprócz myszy domowej najlepiej znanymi gatunkami myszy są badylarka, mysz polna i mysz wielkooka leśna. Są one szeroko rozpowszechnione w całej Europie i Azji, od zachodu aż po wschód. Myszy leśne i polne zasiedlają lasy i tereny rolnicze, badylarki natomiast żyją na obszarach porośniętych wysokimi trawami i zbożem. Gnieżdżą się w kulistych gniazdach, podobnych do ptasich, które są umieszczone nad ziemią wśród łodyg.

Na obszarach północnych jest mniej gatunków niż na południu. W Afryce, na przykład, żyje wiele gatunków Murinae. Do nich zaliczają się na przykład szczury bagienne, które żyją w wilgotnych. bagiennych okolicach i szczury wodne, które występują wzdłuż południowych wybrzeży kontynentu. Oprócz tego jest też wiele gatunków gryzoni myszopodobnych określanych nazwami szczurów strumieniowych, szczurów leśnych, szczurów łąkowych i sawannowych. Możliwe, że najciekawszym afrykańskim gatunkiem myszy jest mysz paskowana, która ma ciemne, podłużne paski biegnące wzdłuż grzbietu.

Największe gryzonie myszopodobne występują na Dalekim Wschodzie. Do olbrzymów należą niektóre gatunki szczurów z Filipin i Nowej Gwinei. Gigantyczny, jak na szczura, szczur gołoogonowy z Nowej Gwinei i okolicznych wysp jest trzy razy większy niż szczur śniady. Zasiedla on lasy, a jego luskowany ogon pomaga mu chwytać niewielkie gałęzie, kiedy biega wśród listowia.

Australia też ma swoje gatunki myszopodobnych gryzoni, przede wszystkim są nimi wielkouche szczury królicze i, również wielkouche, szczury patykowe. Nazwa tych ostatnich wywodzi się od budowanych przez te zwierzęta zadziwiających gniazd, w formie stosów skonstruowanych z patyków i gałązek. Interesującymi australijskimi myszami są pustynne myszy skaczące, które mają długie ogony, służące im do utrzymywania równowagi w czasie długich skoków. Te małe gryzonie wyglądem przypominają troszeczkę skoczki z rodziny Dipodidae. Myszy skaczące kopią nory o skomplikowanej sieci kanałów, które obok nich zamieszkują niekiedy małe gatunki torbaczy.

Szczury są szeroko rozprzestrzenione w tropikalnych rejonach Azji. Są one tam zwierzętami, które wyrządzają bardzo poważne szkody w rolnictwie, w uprawach ryżu i innych zbóż, a także trzciny cukrowej.

Norniki i lemingi

Norniki, lemingi i piżmaki są przedstawicielami tej samej rodziny nornikowatych. Są to ssaki północnej półkuli – żaden z nich nie występuje na południe od równika – wiele z nich żyje na obszarach pokrytych okrywą śniegową przez większą część roku. Nie zapadają one w sen zimowy i nie wytwarzają grubych zapasów tłuszczu, jak to czynią inne gatunki z tych rejonów. Zamiast tego kryją się w wykopanych pod warstwą śniegu no-l rach, co pozwala im przetrwać trudny okres zimy.

Norniki mają krępe, przysadziste ciało, krótkie kończyny, małe uszy i oczy. Ich ogony są krótsze niż ogony myszy i szczurów. Lemingi są podobne do norników, ale ich korpus jest nawet bardziej krępy, a ogon krótszy. Sierść jest dobrze przystosowana do życia w chłodnym klimacie, a jeden gatunek leminga bieleje w zimie, co czyni go mniej widocznym na tle śniegu.

Norniki żyją w różnorodnych środowiskach; darniówki występują, jak sama nazwa wskazuje, na łąkach, wiele innych gatunków zasiedla lasy, bagna, skaliste stoki gór i brzegi rzek i jezior. Wiele norników kopie skomplikowane nory, które mają rozległą sieć korytarzy i komór noclegowych. zapasowych i rozrodczych. Inne są mieszkańcami lasów i zakładają swoje gniazda na drzewach, gdzie żyją i zdobywają pokarm. Karczowniki żyją blisko wody. Ich pokarmem są tam rośliny wodne, żaby i ryby. Są to krótko żyjące ssaki, wśród których śmiertelność jest wysoka. Rekompensują to wysoką płodnością. Wiele samic norników jest zdolnych do rozmnażania się już po kilku tygodniach życia. Okres rozrodczy jest zróżnicowany w zależności od gatunku nornika, niektóre gatunki mogą rozmnażać się bez przerwy przez cały rok. Wielkość miotu waha się od 2 do 12 młodych. Młodym, niedołężnym potomstwem opiekuje się wyłącznie samica.

Lemingi występują w podobnych środowiskach, są one szczególnie szeroko rozprzestrzenione w rejonach tundry. One również kopią nory, ale w zimie, kiedy ziemia jest zamarznięta, kopią tunele w śniegu i w nich robią z traw ciepłe gniazda noclegowe. Gniazda ze splecionych traw są również robione na powierzchni gruntu.

Norniki i lemingi są roślinożercami, które żerują o każdej porze dnia i nocy. Zjadają głównie zielone części roślin, ogryzają także korę, bulwy, korzenie i kłącza.

Liczebność populacji norników i lemingów wykazuje znaczne wahania. Po kilku latach obfitości pokarmu w środowisku ich liczebność gwałtownie się zwiększa. Gdy dostępność pokarmu maleje, gryzonie te podejmują masowe migracje w celu znalezienia sprzyjających warunków. Najlepiej znanym takim migrantem jest skandynawski leming, którego ogromne stada wędrują przez niezamieszkane tereny i osiedla ludzkie, często nie zatrzymując się przed linią morza. Potrzeba znalezienia odpowiednich żerowisk jest tak wielka, że zwierzątka te starają się pokonać tę barierę i wkraczają do wody, gdzie giną zmęczone wyczerpującym wysiłkiem podczas pływania.

Piżmaki są spotykane w zachodniej części Stanów Zjednoczonych i Kanady. Należą one do nornikowatych, chociaż różnią się wyglądem i zwyczajami. Mają wielkość małego królika, a ich futro jest podobne do futra bobra. Ponadto, ich długi ogon jest bocznie spłaszczony, a tylne kończyny częściowo opatrzone błoną pławną. Cechy te wskazują, że środowiskiem życia piżmaka jest woda. Tak też jest w istocie – piżmaki żyją w wodzie lub jej pobliżu, a ich pokarmem jest roślinność wodna, ryby i skorupiaki. Gryzonie te kopią długie nory w brzegach rzek bądź budują kopce na bagnach lub brzegach jezior. Mają cenne futro i z tego powodu na początku XX wieku zostały sprowadzone, jako zwierzęta futerkowe, do Czech. Kilka osobników, które uciekły z hodowli, w ciągu bardzo krótkiego czasu rozmnożyło się do tego stopnia, że obecnie gatunek ten występuje licznie w odpowiadającym mu środowisku na terenie niemal całej Europy.

Chomiki

W Europie Środkowej i Wschodniej, a także na terenie Azji Środkowej po Chiny żyją dwadzieścia cztery gatunki chomików. Najlepiej znanymi gatunkami są chomik europejski i chomik syryjski, który preferuje suche tereny rozciągające się na Bliskim Wschodzie. Chociaż ubarwienie i rysunek sierści są zależne od gatunku chomika, to większość zwierząt z tej rodziny ma zwarte, krągłe ciało, krótkie odnóża i ogony, ciemne, błyszczące oczy, zaokrąglone uszy i długie wąsy czuciowe na pyszczku. U większości gatunków występują duże worki policzkowe. Te luźne płaty skórne służą do przenoszenia pokarmu.

Chomiki są przeważnie roślinożercami żywiącymi się nasionami zbóż i traw, orzechami, bulwami i innymi częściami roślin. Chomiki europejskie mogą swą dietę uzupełniać owadami, małymi gadami, ptakami i ssakami.

Chomikowate kopią podziemne nory, które są płytkie, ale mają rozbudowany system korytarzy, komór lęgowych, noclegowych, spiżarni i komór defekacyjnych. W czasie jesieni chomiki gromadzą duże zapasy pokarmu w swych norach pod ziemią, z których będą korzystać w chwilach przebudzenia z zimowego snu.

Chomiki dojrzewają płciowo w wieku dwóch, trzech miesięcy i mogą wyprowadzać dwa lub więcej miotów w ciągu roku. W specjalnie przygotowanym gnieździe, które jest wyścielone trawą i piórami, rodzi się od 5 do 12 młodych. Są one ślepe, nagie i niedołężne. Młode chomiki szybko rosną i w wieku trzech tygodni przestają odżywiać się mlekiem matki.

Myszoskoczki

Ponad osiemdziesiąt gatunków myszoskoczków występuje w Afryce i na południu Azji od Turcji i południowo-wschodniej Rosji po północne Chiny. Są one określane mianem szczurów pustynnych, ponieważ wszystkie te gatunki zasiedlają tereny suche – pustynie, sawanny, stepy, tereny skaliste i pola uprawne.

Myszoskoczki są wielkości szczura lub myszy. Większość ich ma długą, jedwabistą sierść, duże, ciemne i wyłupiaste oczy oraz wystające uszy. Wiele gatunków ma długie ogony, które są zawsze owłosione i czasami zakończone pędzelkiem. Poruszają się skokami, wykorzystując ogon jako narząd utrzymania równowagi.

Wszystkie myszoskoczki są przystosowane do szczególnych warunków środowiska, w jakim żyją. Ich ubarwienie jest dopasowane do koloru podłoża, a u niektórych gatunków afrykańskich opuszki stóp są pokryte włosami, co zabezpiecza je przed gorącym piaskiem. Myszoskoczki są ssa7 kami aktywnymi w nocy, kiedy temperatura otoczenia jest dużo niższa niż w ciągu dnia. Dzień spędzają w głębokich norach – zwykle 50 centymetrów pod ziemią. Otwory wyjściowe w ciągu dnia są zablokowane piaskiem, po to aby temperatura w norze była niższa niż na powierzchni. W ciągu dnia aktywne są tylko te gatunki myszoskoczków, które żyją w klimacie chłodniejszym, na terenach wysuniętych najbardziej na północ.

Bliskie towarzystwo

Niektóre gatunki myszoskoczków są zwierzętami towarzyskimi: nory tych zwierząt są położone tak blisko siebie, że tworzą one skomplikowany system tuneli, zamieszkany przez wiele osobników. Tak powstaje kolonia. Jednym z najbardziej kolonijnych gryzoni z tej grupy jest myszoskoczek mongolski. U tego gatunku jeden system nor zamieszkują grupy osobników, które składają się z kilku starych (do trzech) samców, kilku starych samic i ich młodych z różnych miotów. Myszoskoczki, które żyją na pustyniach, wydają się być zwierzętami prowadzącymi bardziej samotniczy tryb życia.

W diecie myszoskoczków przeważa pokarm roślinny. Są to głównie nasiona, owoce, orzechy, liście, korzonki i bulwy. W środowisku ich życia tego rodzaju pokarmu nie jest wiele, toteż większość myszoskoczków zjada również owady i małe gady. Większość gatunków znosi nasiona do nor. Robiąc takie zapasy, odnoszą dodatkową korzyść, gdyż nasiona chłoną wodę z wilgotnego powietrza w norze. Jeden gatunek – myszoskoczek gruboogonowy – nie robi zapasów pokarmu. Zamiast tego odkłada rezerwy tłuszczu w swoim grubym, wałkowatym ogonie.

Tak jak inne gatunki gryzoni, myszoskoczki są bardzo płodnymi ssakami. Ich rozród jest jednak silniej powiązany z dostępnością pokarmu i warunkami pogodowymi. Gdy pokarm występuje w obfitości, myszoskoczki mogą rozmnażać się o każdej porze roku i wydawać dwa lub trzy mioty. Liczba młodych w miocie jest zmienna i wynosi od jednego do dwunastu. Młode prędko się usamodzielniają, przestają ssać matkę w trzecim tygodniu życia.

Popielicowate

Około jedenastu gatunków popielicowatych czasami opisuje się jako formy pośrednie pomiędzy wiewiórkami a myszami i szczurami. Wyglądają one jak wiewiórki, gdyż mają puszyste ogony i prowadzą życie nadrzewne, ale ich spiczasto zakończone pyszczki upodabniają je do myszy i szczurów. Mięso popielicy, która najbardziej przypomina wyglądem wiewiórki, przez starożytnych Rzymian było uważane za wielki przysmak, a zwierzęta te przed zabiciem specjalnie tuczono.

Popielicowate występują na prawie całym obszarze Europy, zachodniej Azji. północnej Afryki i Ameryki Północnej. Cztery gatunki występują na południu Afryki, niektóre o ciekawym rysunku sierści, a jeden w Japonii. Wszyscy przedstawiciele popielicowatych prowadzą nocny tryb życia. a większość z nich buduje duże gniazda z trawy, liści, kory i innych części roślin. Są one umieszczane wśród gałęzi drzew i krzewów, a także w pustych pniach drzew, dziuplach, pomiędzy kamieniami na ziemi, w gęstym poszyciu lasu lub w norach. Europejskie gatunki popielicowatych zakładają gniazda na drzewach. Tylko jeden gatunek popielicy z rejonów północnego Iranu najprawdopodobniej wyłącznie gnieździ się w norach. Popielicowate są wszystkożerne, ale ich dieta zmienia się w zależności od pory roku miejsca bytowania. Podstawowym rodzajem pokarmu są owoce, nasiona, orzechy i świeże pędy. Zjadają też jaja i pisklęta ptaków, jaszczurki, owady, dżdżownice i lęgi małych ssaków. Większość gatunków zapada w sen zimowy, a niektóre śpią nawet przez sześć miesięcy. Nawet popielice z cieplejszych rejonów Afryki są niezwykle leniwe w pewnych okresach roku.

Łączenie się w pary zwykle następuje krótko po przebudzeniu się ze snu zimowego. Niektóre gatunki wyprowadzają tylko jeden miot w roku, inne nawet do trzech. Samica buduje specjalne gniazdo lęgowe, w którym rodzi od dwóch do dziewięciu młodych. Pozostają one z nią zwykle przez okres sześciu tygodni, a dojrzałość płciową osiągają dopiero po ukończeniu roku – później niż inne gryzonie.

Niektóre gatunki rodziny popielicowatych to zwierzęta żyjące pojedynczo; inne żyją w małych grupach lub hałaśliwych koloniach, gdyż komunikują się ze sobą wydając ostre, piskliwe głosy.

Skoczkowate

Około dwudziestu pięciu gatunków tych zwierząt należy do najbardziej wyspecjalizowanych i zwinnych gryzoni. Ssaki te są małych rozmiarów. a ich tylne kończyny są cztery razy dłuższe niż kończyny przednie.

Kości śródstopia są zrośnięte i wydłużone, co wydłuża całą kończynę i nadaje zwierzętom zdolność do wykonywania długich skoków, gdyż w ten właśnie sposób poruszają się skoczkowate. zwane inaczej skoczkami pustynnymi. Ich długie ogony pomagają im utrzymać równowagę w czasie skoku, a gdy zwierzę siedzi, stanowią podporę ciała.

Skoczkowate zasiedlają rejony północnej Afryki, Arabii i centralnej Azji aż po Chiny. Są to obszary suche, o rzadkiej roślinności, ale nie zawsze gorące. Gatunki pustynne mają stopy opatrzone długimi, gęstymi włosami, dzięki czemu nie zapadają się w sypkim piasku. Wszystkie skoczkowate mają płowożółte ubarwienie sierści.

Gryzonie z tej rodziny są aktywne w nocy i są dobrze przystosowane do życia w suchych warunkach, ponieważ doskonale wykorzystują one wodę. znajdującą się w pobieranym przez nie pokarmie – nasionach, korzonkach, pędach suku-lentów i owadach. Jedząc pomagają sobie przednimi kończynami.

Skoczkowate żyją w norach. Otwory wejściowe, aby zachować stałą temperaturę we wnętrzu, zatykają piaskiem. Większość gatunków zapada w sen zimowy i wtedy, ponieważ nie gromadzą one zapasów pokarmowych na zimę, spalają tłuszcz odłożony w tkankach.

Rozród zwykle następuje po okresie hibernacji, w norze rodzi się do trzech młodych. Usamodzielniają się one dosyć szybko, więc samica może w ciągu roku wydać więcej niż jeden miot.

Najlepiej poznanymi skoczkowatymi gryzoniami są gatunki pustynne z północnej Afryki, Egiptu. Arabii i Syrii. Te małe zwierzątka o masie niespełna 70 gramów mogą skakać na wysokość dochodzącą do 1 metra.

Skoczomyszki

Obecnie są znane cztery gatunki skoczomyszek -trzy z nich występują w Ameryce Północnej, a jeden na terenie Chin. Nazwa tych gryzoni jest nieco myląca, gdyż normalnie, gdy nie są zagrożone i nie uciekają, stąpają na czterech kończynach lub wykonują serię krótkich podskoków. Przestraszone mogą jednakże skakać bardzo daleko – skoczomyszka leśna z Ameryki jest w stanie jednym skokiem pokonać 3 metry.

Skoczomyszki mają pięknie ubarwione futerko – o odcieniu żółtawym lub rudawym. Mają wydłużone kończyny tylne i bardzo długie ogony. Chociaż zamieszkują łąki i lasy iglaste, to preferują jednakże środowiska wilgotne, takie jak trawiaste bagna i moczary blisko brzegów strumieni, rzek i jezior. Znaczną część ich pokarmu stanowią owady – chrząszcze, gąsienice motyli -obok zasadniczej diety, w skład której wchodzą części roślin.

Skoczomyszki przeważnie są aktywne nocą, chociaż mogą czasami żerować w ciągu dnia. Nie kopią własnych nor, ale często zajmują nory innych zwierząt lub zakładają gniazda w wypróchniałych pniach drzew albo osłoniętych przez kępy trawy zagłębieniach terenu.

Zapadają w głęboki sen i mogą spać nawet do dziewięciu miesięcy w roku. Z tego powodu skoczomyszki odkładają w ciele duże zapasy tkanki tłuszczowej, żerując intensywnie, zanim zapadną w stan hibernacji.

Skoczomyszki rozmnażają się wiosną, po zakończeniu snu zimowego. Samica rodzi młode w gnieździe założonym w osłoniętym miejscu, w jednym miocie jest ich od czterech do siedmiu osobników. Młode są nieowłosione i ślepe, przestają ssać matkę po upływie pięciu tygodni.

Smużki

Dziesięć gatunków smużek występuje na terenie od północnej i wschodniej Europy, przez centralną Azję po Chiny. Ich typowym środowiskiem życia są lasy brzozowe i tereny otwarte. Smużki dobrze wspinają się po drzewach. Mają chwytne ogony, którymi mogą przytrzymywać się gałązek w czasie wykonywania karkołomnych ewolucji 4 na drzewach.

Smużki kopią płytkie nory. w których budują gniazda wykonane z rozmaitych części roślin. Tak jak skoczomyszki, smużki są aktywne głównie w nocy i zapadają w sen zimowy, trwający nawet do sześciu miesięcy. Ich pokarmem są nasiona, liście i owady.